Жители Порозово в восстании 1863-1864 годов

     Список жителей Порозово высланных в отдаленные губернии России.

1. Ксёндз Владислав Байковский.
2. Крестьянин Осип Дмуховский.
3. Крестьянин Станислав Дмуховский.
4. Крестьянин Иосиф Дмуховский.
5. Ксёндз Бонифаций Писанка. Умер в 1870 году. Похоронен в г. Кологрив Костромской губернии.
6. Крестьянин Антон Шашаль.
7. Дворянка Каролина Писанка.

     Список жителей Порозово находящихся под надзором полиции. Составлен 20 июля 1867 года.

1. Крестьянин Антон Романовский.
2. Крестьянин Иван Барановский.
3. Крестьянин Ильдэфонс Зенович.

Из местечка к повстанцам ушли:

1. Осип Дмуховский.
2. Ян Дмуховский.
3. Иван Масюкевич.
4. Казимир Шалкевич.

     26 сентября 1863 года был составлен список крестьян местечка Порозово, которые за помощь повстанцам уплатили контрибуцию. Деньги насчитывались по 10 или 15 рублей со двора. Всего в списке 111 крестьян. а выплаченная ими сумма составила 1430 рублей.

     За участие жителей Порозово и окрестных деревень в восстании в августе1867 года был закрыт порозовский костел, и не действовал несколько лет.

Источник: Восстание 1863 - 1864 годов в Волковысском уезде. 

                Николай Быховцев. 

                Гродно 2014.

     Надписи на памятниках участникам восстания 1863 - 1864 годов на католическом кладбище в Порозово:

          KAZIMIERZ SZAŁKIEWICZ              JAN DMUCHOWSKI
              Bochaterowi powstania                  Bochaterowi powstania 

                          1863r                                                1863r

              Rzeczpospolita Polska                     Rzeczpospolita Polska

Дополнение к теме.

     Высланы в отдаленные губернии России и вернулись через 20 лет ссылки:

1. Юзеф Поплавский.
2. Казимир Поплвский.

     Погиб в бою под Ружанами Иван Васюкевич (Масюкевич).

     Ранен в бою в окрестностях Беловежской пущи Антон Шешель (Шашаль).

Р. Соколовский.

Порозовская восьмилетняя школа-интернат.

   

  Восьмой класс. Выпуск 1972 года.

Зарница. Постановка задачи. 1972 год.

      Зарница 1972 года. Атакуем!

    

Зарница. На связи.

Учителя и воспитатели Порозовской школы-интерната.

Как молоды мы были...

Porazawa. Porozów.

Поразава.

     Дакумент аб прызнаннi Поразаву гарадскога права датаваны 1506г. - гэтае права надаў яму Аляксандр Ягелончык, а ў дакуменце Жыгімонта Старога з 1511 г. Поразава называецца каралеўскім горадам. Можна меркаваць, што першапачатковы каралеўскі дакумент быў спалены падчас бурных гістарычных падзей, і толькі паўторныя намаганні мяшчан атрымаць дакумент удаліся: па просьбе Яна Падаляніна, а таксама бургамістра і радных, у 1523 г. Поразаву было фармальна прызнана гарадское права. Гэты дакумент мае дату 3 чэрвеня 1523 года. Такім чынам, Поразава больш за 500 год цешылася магдэбурскім гарадскім правам. З ім яно адначасова атрымала права на 3 ярмаркі з год.

Крыніца: 550 гадоў рымска-каталіцкай парафіі ў Поразаве. Гродна 2010. Наклад 200 асобнікаў. Старонка 11-12.

Porozów.

     Dekret nadający prawa miejskie dla Porozowa był wystawiony przed 1506 r. z nadania Aleksandra Jagiellończyka i w dokumencie króla Zygmunta Starego z 1511 r. Porozów nazywany jest miastem królewskim. Można domniewywać, że

pierwotny dokument królewski mógł ulec spaleniu w czasie różnych burz dziejowych i dopiero powtórne staranie się mieszczan o wystawienie dokumentu zostało uwieńczone sukcesem. Formalne nadanie praw miejskih dla Porozowa dokonało się na prośbę wójta Jana Podolanina, jak też burmistra i rajców w 1523 r. Dokument o prawach miejskich nosi datę 3 czerwca 1523 r., stąd Porozowo ponad 500 lat cieszyło się magdeburskimi prawami miejskimi. Wraz z ich nadaniem Porozów otrzymał potwierdzenie na 3 jarmarki w roku.

źródło: o. Józef Makarczyk OFMConv.

550 lat rzymsko-katolickiej parafii w Porozowie.

Grodno 2010. s. 84-85. Naklad 200 egz.

Талент родам з Поразава.

     Яўген Паплаўскі пачаў узыходжанне ў свет музыкі з прыгожага мястэчка на Гродзеншчыне.

     Паэты ў глыбінцы нараджаюцца, пэўна, часцей, чым кампазітары. Прынамсі, так у Беларусі. Не кожнае мястэчка можа ганарыцца сваім кампазітарам, музыка якога гучыць не толькі ў Беларусі ды суседніх Польшчы Расіі, Літве, Украіне, але і ў Германіі, Нідэрландах, Даніі, Італіі, Іспаніі, Чэхіі… І ў Аргенціне, Бразіліі, ЗША. Для твораў ураджэнца Поразава Яўгена Паплаўскага, здаецца, ужо няма аніякіх дзяржаўных межаў. 

     Вучань Ігара Лучанка, Дзмітрыя Смольскага — у іх пераймаў досвед у Беларускай дзяржкансерваторыі — імкліва выйшаў на “музычную арбіту”, быў прыняты ў кампазітарскую эліту Еўропы. “Стажыраваўся ў Санкт-Пецярбургскай кансерваторыі пад кіраўніцтвам Сяргея Сланімскага, браў удзел у майстар класах кампазітара Тона дэ Леува,” — чытаем у праграмцы нядаўняй імпрэзы. Аўтарскі канцэрт Яўгена Паплаўскага “Сінявокая ноч” у Беларускай дзяржфілармоніі прысвячаўся 30-м угодкам творчай дзейнасці кампазітара. Цалкам вакальную праграму выконвалі спевакі знакамітай Харавой капэлы імя Рыгора Шырмы. Гучалі творы-распевы на рэлігійныя матывы, была прэм’ера цыкла “Сінявокая ноч” на словы Максіма Багдановіча. Упершыню выконваўся ў Беларусі цыкл “Пожні” на вершы Уладзіміра Жылкі і Ларысы Геніюш. Дарэчы, цыкл напісаны ў 2013 годзе па замове Кракаўскага аддзялення Саюза кампазітараў Польшчы і прысвечаны Ежы Станкевічу. 

     Яшчэ адзін зварот кампазітара да спадчыны класікаў — гэта канцэрт для хору “Мой ціхі дом” (1987) на словы Ларысы Геніюш, Янкі Купалы і Якуба Коласа. І ён — прысвечаны, дарэчы, бацьку кампазітара Уладзіміру Казіміравічу Паплаўскаму — таксама гучаў у другім аддзяленні.

     Што пра музыку раскажаш? Яе трэба слухаць… Творы Яўгена Паплаўскага ёсць у інтэрнэце. Вядучая канцэрта Наталля Ганул нагадала і пра іншую працу кампазітара. Ён шукае беларускія музычныя творы мінулых часоў: плённа працаваў у архівах бібліятэк Лондана, Кракава, Варшавы, Познані, Гданьска і Санкт-Пецярбурга. І нашым супляменнікам з Польшчы і Расіі, якія цікавяцца гісторыяй беларускага музычнага мастацтва, варта мець гэта на ўвазе. У 2008-м сумесна з Расійскай Нацыянальнай бібліятэкай і Польскім інстытутам у Санкт-Пецярбурзе ён заснаваў серыю “Музычная спадчына Рэчы Паспалітай з Расійскай Нацыянальнай бібліятэкі”. Выдадзена 12 сшыткаў серыі. Адна з прэзентацый (чэрвень 2011-га) каштоўных знаходак праходзіла ў польскім Кракаве, у Інстытуце музыказнаўства Ягелонскага ўніверсітэта.

Іван Ждановіч.

Газета з Беларусі. Голас Радзімы. 19 сакавіка, 2015. 

     Брашура аўтарскага канцэрта да 30-годдзя творчай дзейнасці Яўгена Паплаўскага, які адбыўся 28 лютага 2015 года ў Мінску ў Зале імя Р.Шырмы Беларускай дзяржаунай філармоніі.

Богуденки. Порозово.

Wiktor Dmuchowski

     Wiktor Dmuchowski (ur. 17 sierpnia 1962 w Porozowie) – polski i białoruski dyrygent, działacz społeczny mniejszości polskiej na Białorusi, były wiceprzewodniczący Związku Polaków na Białorusi.

     Wiktor Dmuchowski Średnią szkołę muzyczną ukończył w 1981 w Grodnie w klasie akordeonu guzikowego u prof. Fiodora Martyniuka. Do roku 1986 kontynuował studia na wydziałach: akordeonu guzikowego u prof. Walentego Czabana i dyrygentury u prof. Gienadija Jermoczenko i prof. Anatolia Łysienko w Białoruskiej Akademii Muzyki (Białoruskie Konserwatorium). Pierwsze doświadczenia dyrygenckie czerpał ze współpracy z orkiestrami uczelnianymi, odnosząc sukcesy na uczelnianych konkursach dyrygenckich. Po ukończeniu studiów w 1987 został laureatem studenckich prac naukowych w zakresie muzykologii. Do roku 1988 odbywał służbę wojskową na Dalekiej Północy (Komi ASSR). Wracając do Mińska objął stanowisko dyrygenta i szefa orkiestry Politechniki Białoruskiej. W tym samym okresie tworzył środowisko polonijne w Mińsku, będąc Prezesem Kulturalno-Oświatowego Stowarzyszenia „Polonia” oraz wiceprezesem ZPB.

     W latach 1990-1992 w ramach Stypendium Rządu Polskiego doskonalił umiejętności dyrygenckie w Akademii Muzycznej w Katowicach u prof. Karola Stryji.

     W latach 1991-1996 brał udział w Międzynarodowych Konkursach Dyrygenckich :

- im. G. Fitelberga (Katowice,1991)

- im. S. Prokofiewa (Sankt-Petersburg, 1993 dyplom)

- w Tokyo International Competition (Wiedeń, Konzerthaus 1994)

- Hungarian Television 8th International Conductor’s Competition (Budapeszt, 1995)

- im. Dimitri Mitropoulosa (Ateny, 1996)

     Prowadził słynne orkiesty w Sankt-Petersburgu, Mińsku, Konzerthaus w Wiedniu, Orchestra of Colours w Atenach, Szombathely Symphony Orchestra. Pracował z orkiestrami w Polsce.

     Wspópracuje z wieloma orkiestrami na świecie. Jest konsultantem i specjalistą ds. artystycznycznych w Impresariacie Artystycznym „La Passsione”.

Wniósł swój wkład w rozwój szkoły dyrygenckiej w Polsce tłumacząc i opracowując materiały poświęcone dyrygenturze światowej, m.in. książkę Kiriła Kondraszyna O dyrygenckim odczytywaniu symfonii P. Czajkowskiego.

Link wikipedia

Link polmic

Ромуальд Францевич, поздравляем Вас с 70 летним юбилеем!

 

Желаем крепкого здоровья, успехов во всем,

всего самого доброго!